((بسمه تعالی))

به مدیریت محترم گروه تاریخ آموزش و پرورش استان اصفهان و همکاران گرانقدر در آن مدیریت .

ضمن تقدیر و تشکر از زحمات شما و سایر همکاران شاغل در آن مدیریت .

پیرو بخش نامه صادر ه از آن حوزه پیرامون نقش تاریخ در افزایش مهارت های زندگی ، بنده به عنوان یکی از دبیران تاریخ جسارت نموده چند موردی را صرفآ و من باب روشنگری خود در استفاده بیشتر از نظرات جناب عالی و سایر همکارن بیان می نمایم و می دانم جناب عالی با سعه صدری که دارید بنده را بیشتر راهنمای خواهید کرد .پس مشتاقانه منتظر خواندن روشنفکرانه شما و همکاران محترم می باشم .

در مقدمه کوتاهی که در بیان نقش تاریخ در افزایش مهارت های زندگی در وب سایت گروه به نقل از استنفورد بیان داشتید دو نکته قابل توجه وجود دارد که شایسته تأمل و باز آفرینی است :

نخست : آنچه بیشتر در علم تاریخ کلیدی و مهم می باشد ، بیشتر از آنکه واژه تغییر باشد ، واژه تحول است چرا که می دانیم ازمنظر علم الاجتماع و فلسفه ، تغییر از نوع جنس است و تحول از نوع ماهیت . و البته آنچه ما درتاریخ ملاحظه می نمائیم تحول است و نه تغییر. از آن جهت می گویم که اگر وقایع تاریخی با نظر تغییر بپذیریم ، صد البته که مقومه های اساسی علم تاریخ نظیر ، تحرک بخشی ، جذابیت وقایع و از همه مهمتر نقش آفرینی را از تاریخ سلب نموده آن را به مجموعه ای خشک از تکرار مکررات که کمترین نقش را در تکامل انسان و جامعه او به همراه خواهد داشت . هر چند برخی از وقایع تاریخی می تواند جنبه تتغییر هم داشته باشد ولی کلیدی دانستن این وازه برای تاریخ سلب اعتبار از مهارت یابی آن هم می شود

دوم: انسان ها در هر عصر و زمانی مشتاق آزمون و خطایند . واز طرفی تجربه اگر چه در دوران مختلف تاریخی قرائت های داشته است آنچه امروزه و نسل ما از واژه تجربه دارد ، همان قرائت سقراطی از تجربه است که:« ما محکوم به نیازمودن آزموده ها هستیم  » و این جاست که گفته مرحوم عبدالحسین زرین کوب هر چه بیشتر بر ما معلو م می شود که : «این تاریخ نیست که تکرار می شود بلکه این انسان ها هستند که از تاریخ نمی اموزند.» پس از نظر این جانب نسل امروز بیشتر از آن که اهل تجربه باشند اهل آزمودنند واز آنجا که این مهم در عمل برایشان امکان پذیر نمی باشد  به دامان آزمودن نیازموده ها می غلطند و تجربه تاریخی هم آنها را سودی نمی بخشد. عقیده اینجانب بر این است که تاریخ در معنای اخص آن فربه تر از هرگونه تجربه از نوع سقراطی آنست .

سوم: از انچه به عنوان مهارت های زندگی نامبرده می شود ، از نظر این جانب فاقد مرز بندی مشخص از نظر مصداق یابی می باشد . به عبارتی و به عنوان مثال آنچه از مصداق ها در حیطه همدلی قرار می گیرد می تواند همزمان در چند حیطه دیگر مانند ایجاد ارتبط فردی و بین فردی ، ایجاد حس مسئولیت پذیری ، شکل گیری خود آگاهی درفرد و همچنین ارتباط مؤثر گردد .

چهارم: برخی از موارد مصداق یابی می تواند خارج ازحیطه کتاب های درسی باشد. خصوصآ که کتابهای تأ لیفی از نقاط ضعف بسیاری بر خوردارندکه مصادیق را با مشکل مقایسه و بعضآ قیاس مع الفارق از سوی فراگیران به همراه داشته باشد که می تواندپیامد های بعدی را هم به همراه داشته باشد از این روبه نظر اینجانب بهتر است به این نکته توجه داشته باشیم که مصادیق درهر صورت نمی تواند گویای فهم درست مطالب باشد و این البته امری مهم

در فرایند یاد دهی تاریخ است

در پایان ضمن تشکر مجدد از آن گروه ، خود را صمیمانه منتظردریافت مطالب ارزشمندتان می بینم ،چرا که خود نیز میدانم شاید گرفتار نوعی شک تاریخی و نه دکارتی آن شده ام .و هم او بود که می گفت:

« تجزیه کن تا پیروز شوی . »و هم دکتر لقمان دهقان می گفت : « من تاریخ می خوانم ، پس هستم »   

«بدرود یاران »

 ارسالی از  دبیر محترم تاریخ  آقای  صالحی